Paderewski

KĄŚNA DOLNA

NIEOFICJALNA STRONA INTERNETOWA

 

Ignacy Jan Paderewski

Ignacy Jan Paderewski urodził się 18 listopada 1860 roku w Kuryłówce w zaborze rosyjskim. Matka Poliksena z domu Nowicka zmarła w kilka miesięcy po jego urodzeniu, ojciec Jan Paderewski pracował jako zarządca majątków ziemskich. Wychowaniem małego Ignacego i jego starszej siostry Antoniny zajmowali się: ojciec ciotki, a od roku 1867 druga żona ojca.  Ignacy Jan od wczesnych lat dziecięcych wykazywał zamiłowanie do muzyki. Gry na fortepianie początkowo uczył go domowy nauczyciel. W 1872 roku dwunastoletni Paderewski podjął studia muzyczne w Konserwatorium warszawskim. Do grona jego nauczycieli należeli: G. Roguski, J. Janothy, P. Schlözer, R. Strobel, J. Oliwiński, Wł. Żeleński. W 1878 roku po otrzymaniu dyplomu młodemu muzykowi (okazał się najlepszym ze wszystkich absolwentów) zaproponowano pracę w Konserwatorium w charakterze nauczyciela fortepianu. Okazał się nauczycielem doskonałym, ale pracy pedagogicznej nie lubił. W 1880 roku dwudziestoletni Paderewski poślubił Antoninę Korsakównę. W rok później, 18 maja 1881 roku Antonina zmarła zostawiając męża z kalekim, kilkumiesięcznym synkiem. Paderewski będąc indywidualnością wybitną postanowił studiować dalej w jednym z liczących się ośrodków Europy Zachodniej. Wybór padł na Berlin. W Berlinie (1881-82) studiował kompozycję u H. Urbana i kontrapunkt u F. Kiela. W 1884 roku udał się do Wiednia, gdzie pod okiem T. Leszetyckiego doskonalił swój kunszt pianistyczny. W międzyczasie dał się poznać jako kompozytor dzieł fortepianowych. Powstały wówczas m.in.: miniatury fortepianowe, Sonata na skrzypce i fortepian a-moll (1880), Fantazja polska na fortepian i orkiestrę op. 19 (1883). Początek wielkiej kariery muzycznej Ignacego Jana Paderewskiego przypadł na rok 1887. Był to koncert na cele dobroczynne, w którym obok Paderewskiego wystąpiła słynna włoska śpiewaczka Paulina Lucca. Paderewski okazał się artystą tak znakomitym, że po koncercie okrzyknięto go genialnym muzykiem. W 1888 roku odniósł kolejne sukcesy w Paryżu i Londynie. Od tego momentu sale koncertowe Europy stanęły przed nim otworem. W 1890 roku po swoim debiucie w Europie wielki artysta zawitał do Poznania. Dał wówczas dwa koncerty: 13 lutego w sali J. Lamberta przy ulicy Piekary, 15 lutego w sali Teatru Polskiego przy ulicy Berlińskiej (dzisiejsza 27 grudnia) - na cele dobroczynne. Poznańskie koncerty Paderewskiego poza aspektem artystycznym miały swój oddźwięk polityczny. Do Wielkopolan przyjechał artysta-muzyk, kompozytor, obywatel świata, który mógł, chciał i mówił głośno o Polsce, który grał polską muzykę, szczególnie - tak bliską sercom wszystkich - Chopina. Drugi raz Paderewski koncertował w Poznaniu w listopadzie i grudniu roku 1901. Pierwsze amerykańskie tournée Paderewskiego miało miejsce w 1891 roku. Stało się ono wielkim sukcesem zarówno artystycznym jak i finansowym polskiego muzyka. Od tego momentu rozpoczęła się także jego wieloletnia kariera wirtuozowska. W swym koncertowym życiu grał on: w prawie wszystkich krajach Europy, obu Ameryk, Afryce (1912), Australii (1904). W 1899 roku Ignacy Jan Paderewski ożenił się powtórnie z Heleną Rosen primo voto Górska (zm. 1934). W tymże samym roku osiedlił się w Riond-Bosson pod Morges (Szwajcaria). W międzyczasie - owacyjnie przyjmowany wszędzie - pianista wiele komponował. Powstały wówczas tej miary dzieła co: Koncert a-moll na fortepian i orkiestrę op. 17 (1888), opera "Manru" (1900), Sonata fortepianowa es-moll op. 21 (1903), Symfonia h-moll "Polonia" (1907). Jak podają źródła przestał komponować ok. roku 1907. Miarą patriotyzmu i ukochania ojczystego kraju stało się ufundowanie przez mistrza Paderewskiego i podarowanie narodowi polskiemu Pomnika Grunwaldzkiego. Odsłonięty 15 lipca 1910 roku w Krakowie. Autorem pomnika był polski rzeźbiarz Antoni Wiwulski. Słynne stały się słowa Paderewskiego wygłoszone w czasie uroczystości: "Nie dać się ruszyć z ziemi, z wiary, z języka, z ducha polskiego. Stać murem aż przyjdzie odrodzenie". W 1913 Paderewski osiedlił się w Ameryce a letnie miesiące spędzał w Szwajcarii. Podczas I Wojny Światowej rozpoczął działalność polityczną. M.in. w latach 1917-1919 był członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu i jego reprezentantem w Stanach Zjednoczonych. 25 grudnia 1918 na pokładzie brytyjskiego